Translate

Saturday, September 3, 2016

വിരിയാത്ത പല്ലിമുട്ടകൾ

മോന്തായത്തിൽ നിന്ന് അടർന്ന് വീഴാറായ സിമൻറ്റ് പാളിക്കുള്ളിൽ നിറയെ പല്ലിമുട്ടകൾ. ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റായി ആദ്യമായി ചുമതലയേറ്റ നീലേശ്വരം താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെ  ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിലെ ആ പല്ലിമുട്ടകൾ വിരിയുമായിരിക്കും എന്നു കരുതി ഞാൻ അവയെ നശിപ്പിച്ചില്ല...ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല ഒന്നുമില്ല എന്ന ജീവനക്കാരുടെ പൊതുനിസംഗതയെ കുറച്ചു ആവേശവും ചോരതിളപ്പുമായി നേരിട്ട് ഞാൻ പ്രസവമുറി തുറന്നു....
ഉപകരണങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ലത്രേ..
ഒന്നു കൂടി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ രണ്ടു അലമാരികൾ തുറന്നു....അതിനുള്ളിലും പല്ലിമുട്ടകൾ.....അണ്ഢം ആണല്ലോ...ശുഭലക്ഷണം തന്നെ....ബാഗുകളിൽ കവർ പോലും പൊട്ടിക്കാത്ത പുതുപുത്തൻ ശസ്ത്രക്രിയ ഉപകരണങ്ങൾ....ഉപയോഗിച്ചിട്ടയില്ലാത്ത ഹാൻഡ് ഡോപ്ളറിനുള്ളിലിരുന്ന് (ഗർഭസ്ഥശിശുവിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും വ്യതിയായനങ്ങളും അറിയുന്നഅത്യാധുനിക ഉപകരണം)അലിഞ്ഞ ബാറ്ററി..ഇപ്പോൾ ഉപയോഗശൂന്യം....എന്നാലും ഉള്ളതെല്ലാം അടുക്കിപ്പെറുക്കി പ്രസവമുറി ക്രമീകരിച്ചു...കോൺഫറൻസ് ഹാളായി മാറിയിരുന്ന സ്ത്രീകളുടെ വാർഡ് ഒഴിച്ചെടുത്ത് കട്ടിലിട്ടു...ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു മാസങ്ങളും...24 മണിക്കൂർ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റുണ്ടായിട്ടും ആരും പ്രസവിക്കാൻ വരുന്നില്ല..ആശുപത്രിയോട് ചേർന്നു കുടികൊള്ളുന്ന ദേവിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലത്രേ ഇതൊന്നും പലരും ഞാൻ കേൾക്കെയും കേൾക്കാതെയും അടക്കം പറഞ്ഞു.... അറിയാതെ എത്തിപ്പെടുന്ന ഗർഭിണികളോടും....
സമീപത്തെ സ്വകാര്യാശുപത്രിയിലാകട്ടെ തിരക്കോടു തിരക്കും....ഞാൻ തോറ്റു.. ഞാൻ പഠിച്ച ഗൈനക്കോളജിയും...

മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം... അങ്ങ് തെക്ക്... കിലോമീറ്റർസ് അൻഡ് കിലോമീറ്റർസ് അകലെ ഒരാശുപത്രിയിൽ ...ഈ ഗുളിക എന്തിനാണ് ഡോക്ടറെ? ഇത് അണ്ഢോല്പാദനത്തിനാണ്.....ഇതു കഴിച്ചാൽ ഞാൻ ഗർഭിണി ആകുമോ? കുറച്ചു ഇൻജക്ഷൻ കൂടി വേണ്ടിവരും തുടർ ചികിത്സയിലൂടെ നിങ്ങൾക്കു ഗർഭിണിയാകാം....മാഡം ഊണു കഴിക്കുന്നില്ലേ മണി നാലായല്ലോ സിസ്റ്റർ ചോദിച്ചു...ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി....പല്ലി ചിലച്ചു ...മോന്തായത്തിലേക്ക് കണ്ണു പോയി.....ഇല്ല ,ഇവിടെ പല്ലിമുട്ടകൾ ഇല്ല..,ആരുടെയോ മൊബൈൽ ചിലച്ചതാണ്......

Thursday, August 27, 2015

...മഴകൊണ്ടു പോയവൾ

ആ കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ മാഡം... അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലെ തിരക്കിനിടയിൽ സിസ്റ്റർ വന്നു ഓർമിപ്പിച്ചു ...കുറച്ചു സമയം മുൻപാണ്‌ ആംബുലൻസ് വന്നു നിന്നത് ......എന്ത് പറ്റിയെന്നറിയില്ല ചെറിയ നെഞ്ച് വേദനയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ഇ സി ജി  ഇൽ ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ട് എന്ന് അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടർ  പറഞ്ഞു മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു ..ഒന്ന് ചർദ്ദിച്ചു ...അതിനു ശേ ഷം അനങ്ങുന്നില്ല ...ഇരുപത്തി അഞ്ചിനകത്ത് മാത്രം പ്രായമുള്ള ആ പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കരച്ചിലിനിടയിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ..കമിഴ്ന്നു ട്രോളിയിൽ  കിടന്നിരുന്ന  അയാളെ തൊട്ടപ്പോൾ തന്നെ വിറങ്ങലിച്ച ആ ശരീരത്തിൻറെ തണുപ്പ് എന്റെ വിരലുകളിലേക്കു അരിച്ചു കയറി ...കയ്യെടുത്ത് ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ഭർത്താവിനെ നോക്കി നിൽകുന്നു ..വീട്ടിൽ  നിന്ന് ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കൂ ഞാൻ പറഞ്ഞു ..നിവർത്തി കിടത്തിയ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവയിൽ നിന്നും ജീവൻറെ അവസാന കിരണവും പോയിട്ടു ഏറെ ആയിരുന്നു .....ഈ കുട്ടിയോട് ഇതെങ്ങനെ പറയും എന്നു വിചാരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ  കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണിലൂടെ ആരെയൊക്കെയോ വെപ്രാളത്തിൽ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു പോയി ...ഞാൻ ഒന്നാശ്വസിച്ചു ..വീട്ടിൽ നിന്നു ആരെങ്കിലും എത്തിയിട്ട്‌ ഈ കുട്ടിയോട് വിവരം പറയാം..സിസ്റ്റർ വീണ്ടും വന്നു വിളിച്ചു ..ഞാൻ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഭർത്താവിന്റെ  കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു കണ്ണീരൊക്കെ തുടച്ചു കളഞ്ഞു ശാന്തയായി ചുമരിലേക്കു നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന  അവൾ എന്നോടു ഇങ്ങോട്ടു ചോദിച്ചു  കൊണ്ടു വന്നപ്പോഴേ മരിച്ചിരുന്നു അല്ലേ ഡോക്ടർ  ?നിങ്ങൾ എന്നോടു   പറയാത്തതല്ലേ ? ഞാൻ നിസ്സഹായയായി തലയാട്ടി .വീട്ടിൽ നിന്നു ആരും എത്തിയില്ലേ ?ഞാൻ ചോദിച്ചു ..ഞങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചു, വീട്ടുകാർ എതിർത്തിട്ടും വിവാഹം കഴിച്ചതാ ഡോക്ടർ ..അവരെ ഞാൻ വിളിച്ചു അവർ വരില്ല ..ഭർത്താവിനു അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ല ...ഫോണ്‍ നമ്പർ തരൂ കുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാരോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം ഞാൻ പറഞ്ഞു ..മൃതദേഹം മോർച്ചറി യിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്തു ...ഒന്നിനും കാത്തു നിൽക്കാതെ തിരികെ വിളിച്ചിട്ടും നിൽക്കാതെ പുറത്തെ ആ മഴയിലൂടെ അവൾ എങ്ങോട്ടോ നടന്നകന്നു ...അവളും മരിച്ചിരുന്നു 

Sunday, July 26, 2015

ഇരുൾ












ഒടുവിൽ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ
വഴിതെറ്റി അലയുമ്പോൾ
കത്തുമൊരെൻ ഹൃദയം
എനിക്കന്നു വെളിച്ചമേകി  ...
നോവും മനസ്സതു
കെടാതെ അഗ്നി നൽകി ...
ആ ജ്വാലകൾ എനിക്കന്നു
വഴികാട്ടി ......

ഉണക്ക മരം











വേനൽ ചൂടിന്റെ തീക്ഷ്ണതയിലും
ഒരു തെല്ലും ഇട വിടാതെ പൊതിഞ്ഞു
ചോരയും നീരും ജീവനും വലിച്ചെടുത്തു
ഒടുവിൽ
അവശനായ മരത്തെ
ഈ തണുപ്പിനോട് ഒറ്റയ്ക്ക് മല്ലിടുവാൻ
ഒന്നൊഴിയാതെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ
ഇലകളെ .......
നിങ്ങൾ മനുഷ്യനെ കണ്ടാണോ പഠിച്ചത് ?

മഞ്ഞ്

മഞ്ഞ് 



മഞ്ഞു തുള്ളി സുന്ദരിയാണ്‌
മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പാണ് അവൾക്കു
.......മരിച്ചു വിറങ്ങലിച്ച ശരീരത്തിന്റെ തണുപ്പ് ....

Friday, September 19, 2014

ചുമരെഴുത്തുകാർ

ശശി പത്രം വായിച്ചു മടക്കിവച്ചു ...ആറി തുടങ്ങിയ കട്ടൻകാപ്പി സാമൂഹിക രോക്ഷത്തിൽ ഊതി ചൂടാക്കി  ഒരു കവിൾ നിറച്ചുതന്റെ മനസ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരനും ഏറ്റവും അടുത്ത  ചങ്ങാതിയുമായ ലാപ്ടോപിൽ ഫേസ് ബുക്ക് തുറന്നു....പല വർണ്ണങ്ങളിൽ കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ട തന്റെ ചുമരിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തു  ഇത്തിരി  സ്ഥലത്ത് നിറമില്ലാത്ത ഒരു പെൻസിൽ കൊണ്ട് അവൻ എഴുതി...ഇനിയും എനിക്ക് നീതി കിട്ടീല .....

പറമ്പിലെ പുല്ലിനെ കുറിച്ചും .......പുല്ചാടിയുടെ അഹംഭാവത്തെ  കുറിച്ചും .....കല്ലിനെ കുറിച്ചും ......കലങ്ങിയ പുഴയെ കുറിച്ചും ....ഇന്നലെ പെയ്ത  മഴയെ കുറിച്ചും ....പുഴുത്ത  അരി കൊടുത്ത റേഷൻ കടക്കാരൻ കുമാരൻ ചേട്ടനെ കുറിച്ചും ....സർക്കാരിന്റെ അഴിമതിയെ കുറിച്ചും....അമേരിക്കയുടെ അക്രമങ്ങളെ കുറിച്ചും....സദ്ദാം ഹുസൈനെ കുറിച്ചും.....ഒക്കെ തന്റെ ചുമരിൽ .....അഥവാ തന്റെ പ്രതി കൂട്ടിൽ നിർത്തി....നാട്ടു കൂട്ടം കൂട്ടി .... അവൻ വിസ്തരിച്ചു ......ന്യായം വിധിച്ചു .......വെറുതെ  വിട്ടവർ .....കല്ലെറിയപെട്ടവർ .....തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടവർ ....ജീവനോടെ കുഴിച്ചു മൂടപ്പെട്ടവർ....വീട്ടു മുറ്റത്തെ മാവിൽ തലകീഴായി കെട്ടിതൂക്കിയവർ .....അങ്ങനെ എന്തെല്ലാമോ  കഥകൾ ചുമർ നിറച്ചു .....മനസ്സും...ഹാ ....എന്തൊരു സുഖം മനസ്സിനു ......എന്നിട്ട് ശശിക്ക് നീതി കിട്ടിയോ ....ആവോ ....

ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ആ ചുമർ ഇടിഞ്ഞു വീണു ഒരു കാറ്റത്ത്‌ .....ചുമരിനപ്പുറം താൻ വിധിച്ചവർ ശശിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു......നാട്ടുകൂട്ടവും അവർകൊപ്പം ....ശശി തിരിഞ്ഞു നോക്കി....പിന്നിൽ മറ്റൊരു ചുമർ ......



Thursday, February 14, 2013

ഡാനി

വെറുതെ തിരഞ്ഞതാണ് ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഡാനിയെ ..ഞാന്‍ അവസാനം ഡാനിയെ  കാണുമ്പോള്‍ അവനു നാലരയോ അഞ്ജോ  വയസ്സ് ..ഓര്‍മ്മയുണ്ടാവില്ല എന്നെ..ഞാനും അന്ന് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലോ ആറിലോ പഠിക്കുന്നു ..ഞാന്‍ കുറെ എടുത്തു കൊണ്ട് നടന്നിട്ടുണ്ട് ..അവനു ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ ..എന്റെ കുഞ്ഞനിയന്‍...പിന്നീടെന്തോ അവനും അവന്റെ അമ്മയും വരാതായി .ഞങ്ങളാരും അങ്ങോട്ട്‌ പോകാതെയും ആയി..വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി..എന്റെ അങ്കിള്‍ ആന്റിയെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്തു അതാണ്‌ അവര്‍ വരാത്തതെന്നും ആരും അവരെ കുറിച്ച് തിരക്കാത്തതും സംസാരിക്കാന്‍ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടതതെന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.അങ്കിള്‍ വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചു ,ആന്റിയെക്കാളും സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ ..ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന വഴിയില്‍ ആന്റിയെ കണ്ടു .എനിക്കൊരുപാട് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ആന്റിയോട് ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു ..പക്ഷെ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാന്‍ പറ്റീല ...ആന്റി എന്റെ പഠിത്തവും വീട്ടിലെ കാര്യവുമൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു .എനിക്കറിയാവുന്നതൊക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .വയ്കുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു ആവേശവും  സന്തോഷവുമൊക്കെ ആയിരുന്നു ..ആരും അടുത്തയിടയ്കൊന്നും അന്റ്യെ കണ്ടിട്ടില്ല ..ഞാനാ കണ്ടത്‌ ..എല്ലാരോടും പറയണം ..അമ്മയോട് പറഞ്ഞപോള്‍ തന്നെ ആവേശം കെട്ടടങ്ങി ..നല്ലോണ്ണം വഴക്ക് കിട്ടി ..എന്തിനായിരുന്നു എന്ന്  മനസിലായില്ല ..പിന്നെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി ..സ്കൂള്‍ വിട്ടു കോളേജ് വിട്ടു ഡോക്ടറായി ..അവസാനിച്ച ബന്ധങ്ങളാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഇപ്പോഴും അവരോടൊരു ഇഷ്ടം ..അങ്ങനെയാണ് ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഡാനിയെ തിരയുന്നത് ..കുറെ പാട് പെട്ടു ..എങ്കിലും കണ്ടെത്തി ..അവന്‍ എന്നെ അറിയുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയാതെ ഞാന്‍ ഒരു റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചു.അവന്‍ ചോദിച്ചു ഞാന്‍ ആരാണെന്ന് ..ചേച്ചിയാണെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ..അവന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചു എന്താണ് ബന്ധമെന്ന് ..അവന്റെ പപ്പയുടെ പെങ്ങളുടെ മകളാണ് എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.അവന്‍ ക്ഷുഭിതനായി അതോ വിഷമിച്ചോ ..എന്റെയും എന്റെ അമ്മയുടെയും ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആക്കിയ ആവ്യക്തിയെ... ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആ വ്യക്തിയുമായി എനിക്കൊരു ബന്ധവും വേണ്ട .... ........... .....ഞാന്‍ നിന്നെ ആരുടേയും അടുത്തെത്തിക്കാനോ അമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് പറിച്ചു മാറ്റണോ അല്ല ..ഓര്‍മയിലുള്ള ആ കുഞ്ഞനിയന്‍ എവിടെ എങ്ങിനെ എന്നറിയാന്‍ ഒരാഗ്രഹം തോന്നി മറ്റൊന്നും ഇല്ല ..ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് സംസാരിച്ചാല്‍ ചേച്ചി ആരോടെങ്കിലും പറയുമോ?..ഇല്ല്ല ..ആരോടും പറയരുത് പപ്പയുടെ ഫാമിലിയിലെ ആരുമായും ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നതു അമ്മയ്കിഷ്ടമല്ല അപ്പൂപ്പനും ,വീട്ടില്‍  വഴക്കാവും ..ശെരി ഞാന്‍ ആരോടും പറയില്ല .ഉറപ്പു ..പിന്നെ വാതോരാതെ കോളേജിലെ കാര്യവും അവന്‍ ഗിറ്റാര്‍ വയ്കുന്ന കാര്യവും പരീക്ഷയുടെ കാര്യവുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു....ചേച്ചി ഇതാരോടെങ്കിലും പറയുമോ ?ഇല്ല ..ഇത്ര പേടിയാണെങ്കില്‍ എന്നോട് മിണ്ടണ്ട ..ഒന്ന് കാണണം എന്നേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എനിക്ക് ..വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് വിളിച്ചാല്‍ മതി ..പേടിയാണെങ്കില്‍ അതും വേണ്ട ...എനിക്ക് പേടിയാ ചേച്ചി ...ശെരി സാരമില്ല ....അങ്ങനെ ഡാനി പിന്നെയും ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ പോയി മറഞ്ഞു ..എന്നെങ്കിലും ഡാനി അവന്റെ അച്ഛനെ തേടി വരുമെന്നും മക്കളില്ലാത്തതിനാല്‍ അന്ന് കൂടെ നിര്‍ത്താമെന്നു  കണക്കുകൂടിയിരിക്കുന്ന സ്വാര്‍ത്ഥ മനസ്സുകള്‍ക്ക് പിടി കൊടുക്കാതെ ജീവിതത്തില്‍ ഒറ്റപെട്ടു പോയ  അവന്റെ അമ്മയുടെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു അവന്‍ നടന്നു ..എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ എന്നെക്കാളേറെ വളര്‍ന്നുകൊണ്ട് .....