ചുമരെഴുത്തുകാർ

ശശി പത്രം വായിച്ചു മടക്കിവച്ചു ...ആറി തുടങ്ങിയ കട്ടൻകാപ്പി സാമൂഹിക രോക്ഷത്തിൽ ഊതി ചൂടാക്കി  ഒരു കവിൾ നിറച്ചുതന്റെ മനസ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരനും ഏറ്റവും അടുത്ത  ചങ്ങാതിയുമായ ലാപ്ടോപിൽ ഫേസ് ബുക്ക് തുറന്നു....പല വർണ്ണങ്ങളിൽ കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ട തന്റെ ചുമരിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തു  ഇത്തിരി  സ്ഥലത്ത് നിറമില്ലാത്ത ഒരു പെൻസിൽ കൊണ്ട് അവൻ എഴുതി...ഇനിയും എനിക്ക് നീതി കിട്ടീല .....

പറമ്പിലെ പുല്ലിനെ കുറിച്ചും .......പുല്ചാടിയുടെ അഹംഭാവത്തെ  കുറിച്ചും .....കല്ലിനെ കുറിച്ചും ......കലങ്ങിയ പുഴയെ കുറിച്ചും ....ഇന്നലെ പെയ്ത  മഴയെ കുറിച്ചും ....പുഴുത്ത  അരി കൊടുത്ത റേഷൻ കടക്കാരൻ കുമാരൻ ചേട്ടനെ കുറിച്ചും ....സർക്കാരിന്റെ അഴിമതിയെ കുറിച്ചും....അമേരിക്കയുടെ അക്രമങ്ങളെ കുറിച്ചും....സദ്ദാം ഹുസൈനെ കുറിച്ചും.....ഒക്കെ തന്റെ ചുമരിൽ .....അഥവാ തന്റെ പ്രതി കൂട്ടിൽ നിർത്തി....നാട്ടു കൂട്ടം കൂട്ടി .... അവൻ വിസ്തരിച്ചു ......ന്യായം വിധിച്ചു .......വെറുതെ  വിട്ടവർ .....കല്ലെറിയപെട്ടവർ .....തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടവർ ....ജീവനോടെ കുഴിച്ചു മൂടപ്പെട്ടവർ....വീട്ടു മുറ്റത്തെ മാവിൽ തലകീഴായി കെട്ടിതൂക്കിയവർ .....അങ്ങനെ എന്തെല്ലാമോ  കഥകൾ ചുമർ നിറച്ചു .....മനസ്സും...ഹാ ....എന്തൊരു സുഖം മനസ്സിനു ......എന്നിട്ട് ശശിക്ക് നീതി കിട്ടിയോ ....ആവോ ....

ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ആ ചുമർ ഇടിഞ്ഞു വീണു ഒരു കാറ്റത്ത്‌ .....ചുമരിനപ്പുറം താൻ വിധിച്ചവർ ശശിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു......നാട്ടുകൂട്ടവും അവർകൊപ്പം ....ശശി തിരിഞ്ഞു നോക്കി....പിന്നിൽ മറ്റൊരു ചുമർ ......

ഡാനി

വെറുതെ തിരഞ്ഞതാണ് ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഡാനിയെ ..ഞാന്‍ അവസാനം ഡാനിയെ  കാണുമ്പോള്‍ അവനു നാലരയോ അഞ്ജോ  വയസ്സ് ..ഓര്‍മ്മയുണ്ടാവില്ല എന്നെ..ഞാനും അന്ന് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലോ ആറിലോ പഠിക്കുന്നു ..ഞാന്‍ കുറെ എടുത്തു കൊണ്ട് നടന്നിട്ടുണ്ട് ..അവനു ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ ..എന്റെ കുഞ്ഞനിയന്‍...പിന്നീടെന്തോ അവനും അവന്റെ അമ്മയും വരാതായി .ഞങ്ങളാരും അങ്ങോട്ട്‌ പോകാതെയും ആയി..വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി..എന്റെ അങ്കിള്‍ ആന്റിയെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്തു അതാണ്‌ അവര്‍ വരാത്തതെന്നും ആരും അവരെ കുറിച്ച് തിരക്കാത്തതും സംസാരിക്കാന്‍ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടതതെന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.അങ്കിള്‍ വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചു ,ആന്റിയെക്കാളും സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ ..ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന വഴിയില്‍ ആന്റിയെ കണ്ടു .എനിക്കൊരുപാട് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ആന്റിയോട് ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു ..പക്ഷെ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാന്‍ പറ്റീല ...ആന്റി എന്റെ പഠിത്തവും വീട്ടിലെ കാര്യവുമൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു .എനിക്കറിയാവുന്നതൊക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .വയ്കുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു ആവേശവും  സന്തോഷവുമൊക്കെ ആയിരുന്നു ..ആരും അടുത്തയിടയ്കൊന്നും അന്റ്യെ കണ്ടിട്ടില്ല ..ഞാനാ കണ്ടത്‌ ..എല്ലാരോടും പറയണം ..അമ്മയോട് പറഞ്ഞപോള്‍ തന്നെ ആവേശം കെട്ടടങ്ങി ..നല്ലോണ്ണം വഴക്ക് കിട്ടി ..എന്തിനായിരുന്നു എന്ന്  മനസിലായില്ല ..പിന്നെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി ..സ്കൂള്‍ വിട്ടു കോളേജ് വിട്ടു ഡോക്ടറായി ..അവസാനിച്ച ബന്ധങ്ങളാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഇപ്പോഴും അവരോടൊരു ഇഷ്ടം ..അങ്ങനെയാണ് ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഡാനിയെ തിരയുന്നത് ..കുറെ പാട് പെട്ടു ..എങ്കിലും കണ്ടെത്തി ..അവന്‍ എന്നെ അറിയുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിയാതെ ഞാന്‍ ഒരു റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചു.അവന്‍ ചോദിച്ചു ഞാന്‍ ആരാണെന്ന് ..ചേച്ചിയാണെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ..അവന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചു എന്താണ് ബന്ധമെന്ന് ..അവന്റെ പപ്പയുടെ പെങ്ങളുടെ മകളാണ് എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.അവന്‍ ക്ഷുഭിതനായി അതോ വിഷമിച്ചോ ..എന്റെയും എന്റെ അമ്മയുടെയും ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആക്കിയ ആവ്യക്തിയെ... ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആ വ്യക്തിയുമായി എനിക്കൊരു ബന്ധവും വേണ്ട .... ........... .....ഞാന്‍ നിന്നെ ആരുടേയും അടുത്തെത്തിക്കാനോ അമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് പറിച്ചു മാറ്റണോ അല്ല ..ഓര്‍മയിലുള്ള ആ കുഞ്ഞനിയന്‍ എവിടെ എങ്ങിനെ എന്നറിയാന്‍ ഒരാഗ്രഹം തോന്നി മറ്റൊന്നും ഇല്ല ..ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് സംസാരിച്ചാല്‍ ചേച്ചി ആരോടെങ്കിലും പറയുമോ?..ഇല്ല്ല ..ആരോടും പറയരുത് പപ്പയുടെ ഫാമിലിയിലെ ആരുമായും ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നതു അമ്മയ്കിഷ്ടമല്ല അപ്പൂപ്പനും ,വീട്ടില്‍  വഴക്കാവും ..ശെരി ഞാന്‍ ആരോടും പറയില്ല .ഉറപ്പു ..പിന്നെ വാതോരാതെ കോളേജിലെ കാര്യവും അവന്‍ ഗിറ്റാര്‍ വയ്കുന്ന കാര്യവും പരീക്ഷയുടെ കാര്യവുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു....ചേച്ചി ഇതാരോടെങ്കിലും പറയുമോ ?ഇല്ല ..ഇത്ര പേടിയാണെങ്കില്‍ എന്നോട് മിണ്ടണ്ട ..ഒന്ന് കാണണം എന്നേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എനിക്ക് ..വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് വിളിച്ചാല്‍ മതി ..പേടിയാണെങ്കില്‍ അതും വേണ്ട ...എനിക്ക് പേടിയാ ചേച്ചി ...ശെരി സാരമില്ല ....അങ്ങനെ ഡാനി പിന്നെയും ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ പോയി മറഞ്ഞു ..എന്നെങ്കിലും ഡാനി അവന്റെ അച്ഛനെ തേടി വരുമെന്നും മക്കളില്ലാത്തതിനാല്‍ അന്ന് കൂടെ നിര്‍ത്താമെന്നു  കണക്കുകൂടിയിരിക്കുന്ന സ്വാര്‍ത്ഥ മനസ്സുകള്‍ക്ക് പിടി കൊടുക്കാതെ ജീവിതത്തില്‍ ഒറ്റപെട്ടു പോയ  അവന്റെ അമ്മയുടെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു അവന്‍ നടന്നു ..എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ എന്നെക്കാളേറെ വളര്‍ന്നുകൊണ്ട് .....

വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകളുടെ വാര്‍ഡ്‌

സ്ത്രീകളുടെ  വാര്‍ഡ്‌  ..ഗര്‍ഭിണികളുടെ എന്നും പറയാം കാരണം ഏറെയും ഗര്‍ഭിണികള്‍ തന്നെയാണ് ..ആശുപത്രിയില്‍ ആണെങ്കിലും വളരെ സന്തോഷമായി കാണപ്പെടുന്ന "രോഗികള്‍ " ..ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ..അമ്പരപ്പ് ..എന്തെല്ലാമോ വികാരങ്ങള്‍..വൈകുന്നേരമാകുമ്പോള്‍ സന്ദര്‍ശകര്‍ -ബന്ധുക്കള്‍ വരുന്നു  അഭിമാനത്തോടെ സന്തോഷം പങ്കുവയ്കുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്മാരും അമ്മയിഅമ്മമാരും അമ്മമാരും ..ആകെ കൂടി ബഹളം വാര്‍ഡിന്റെ ഒരു കോണില്‍ പ്രായം ചെന്ന നാലഞ്ചു അമ്മമാര്‍,കാന്‍സറും മറ്റു ഗര്ഭാപാത്രസംബന്ധമായ രോഗങ്ങളും മറ്റുമായി ഓപ്പറേഷന് കാത്തു കിടക്കുന്നു .അവരെ കാണാന്‍ അധികമാരും വരാറില്ല.ആഹ്ലാദാരവങ്ങളുമില്ല ..നിശബ്ദമായിരുന്നു എല്ലാം നോക്കിയും കണ്ടുമിരിക്കും ...ആഴ്ചകളോളം ഓപ്പറേഷന് കാത്തു കിടന്നു എല്ലാവരും തമ്മില്‍ വളരെ കൂട്ടാണ് ,എന്നോടും ..എന്റെ തിരക്കൊഴിയുമ്പോള്‍ ഞാനും അവരോടൊപ്പം കൂടും .ഒരു സന്തോഷം .കുറെ അമ്മമാരെ കിട്ടിയപോലുള്ള ഒരു സന്തോഷം .നിര്‍മ്മലാമ്മയ്ക് അണ്ഡാശയത്തില്‍   കാന്‍സര്‍ ആണ് ,ലതീഫയ്ക്ക് പ്രായം അധികമില്ല എന്നാലും മുഴയുണ്ട് എന്താണെന്നറിയില്ല,റോസമ്മ ആന്റി എത്തിയിട്ട് രണ്ടു ദിവസമേ ആയുള്ളൂ ആശുപത്രി അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു വരുന്നേയുള്ളൂ .രോഹിണി അമ്മയ്ക്കെപോഴും സന്തോഷമാണ്,മുഖത്തെ ചിരി മായാറെയില്ല ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ മുഴയാണ് കാന്‍സെര്‍ ആണോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നു .അറിഞ്ഞോ ഡോക്ടറേ ഈ റോസമ്മയ്ക്കുണ്ടല്ലോ എപ്പോഴും വിഷമമാ ..ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മാറിയിരുന്നു കരയുന്നത് കാണാം ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചാല്‍ ഒന്നും പറയുകേല ..ഡോക്ടറൊന്ന് ചോദിച്ചു നോക്കിക്കേ...നീ തുടങ്ങിയോ രോഹിണി നിര്‍മലമ്മ ഇടപെട്ടു ,ആ കൊച്ചിന് ഇത്തിരി സമാധാനം കൊടുത്തൂടെ നിനക്ക് ,രാവിലെ തുടങ്ങിയ പണിയാ ,വല്ലതും കഴിച്ചോ ആവോ ...ഞാന്‍ കഴിച്ചതാ ..ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു അവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് ചെന്നു ..എന്താ റോസമ്മ ആന്റി ഇവരൊക്കെ പറയുന്നത് .എന്താ വിഷമം?ആശുപത്രിയില്‍ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ ഒന്നുമില്ല ഡോക്ടറെ .പിന്നെന്താ  ഒരു വിഷമം ?റോസമ്മ ആന്റി വിഷമത്തോടെ നോക്കി നിന്നു ...എന്തേലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഡോക്ടറോട് പറയരുതോ ,വെറുതെയിരുന്നു ആധി പിടിച്ചു പ്രഷറൊക്കെ കൂടിയാലോ എന്നു രോഹിണി അമ്മ...റോസമ്മ ആന്റി യുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു കഴുത്തിലെ കൊന്തയില്‍ അമര്‍ത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവര്‍ പറഞ്ഞു എന്റെ മോനെ ഓര്‍ത്തിട്ട ഡോക്ടറെ എന്റെ വിഷമം..എന്നാ പറ്റി ,മോന്‍ കാണാന്‍ വരുന്നില്ലേ ?പിണക്കമാണോ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും മോളില്ലേ കൂടെ മോന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തരൂ ഞാന്‍ വിളിച്ചു വരാന്‍ പറയാം ...എന്റെ മോന്‍ മരിച്ചിട്ട് പത്തു മാസമായി ഡോക്ടറെ ,എപ്പോഴും അവനെന്റെ കണ്മുന്‍പില്‍ ഉള്ളതുപോലെ ............                  ......എന്ത് പറ്റി മോന് ?             വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി മരിച്ചതാ ..എന്റെ ഭര്‍ത്താവു മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയും,ഞാന്‍ മീന്‍ വീട് തോറും കൊണ്ട് നടന്നു വിറ്റും കഷ്ടപ്പെട്ടാ അവനെ പഠിപ്പിച്ചത് ..അവന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നു ...അവന്എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും നല്ല മാര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു ,വയസ്സുകാലത്ത് ഞങ്ങളെ അവന്‍ നോക്കും എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷ..അവന്‍ പി സ് സി പരീക്ഷയ്ക്കൊക്കെ തനിയെ പഠിച്ചു പോലീസില്‍ സെലക്ഷന്‍ കിട്ടി.ഡോക്ടറിനു കാണണോ അവനെ?ഞാന്‍ തലകുലുക്കി പേഴ്സില്‍ ചുളിവു പറ്റാതെ സൂക്ഷിച്ച വച്ചിരുന്ന മകന്റെ ഫോട്ടോ ആ അമ്മ അഭിമാനത്തോടെ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു ..അമ്മയുടെയും അപ്പന്റെയും കൂടെ നില്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു ലീവിന് വന്നതാ ..ഞങ്ങളുടെ വീടിന് അടുത്തുള്ള കായലില്‍ നീന്താന്‍ ഇറങ്ങിയതാ ..അവന്‍ കുഞ്ഞിലേ നീന്തുന്ന വെള്ളമാ ....അവന്റെ കൂട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും പള്ളിക്കാരും തിരഞ്ഞിട്ടും കിട്ടീല ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വന്നിട്ടാണ്  കിട്ടിയത് ...അവന്റെ ക്യാമ്പിലെ എല്ലാ പോലീസുകാരും വന്നിരുന്നു ..ആന്റണി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആര്‍ക്കും ഒരു ദോഷം പറയാനില്ല ..എന്നിട്ടും അവനിങ്ങനെ സംഭവിച്ചല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല ...ഡോക്ടറിനു എന്റെ വിഷമം മനസിലാകുന്നുണ്ടോ ..ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ പരതുമ്പോള്‍ രോഹിണി അമ്മ ഓടി പോയി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു.ഡോക്ടറെ എന്റെ ഫോണില്‍ കാണുന്ന ഈ ആളെ ഒന്ന് നോക്കിക്കേ ,എങ്ങനെയുണ്ട്?വെളുത്തു  കഷണ്ടിയുള്ള ഒരു വ്യക്തി ..കൊള്ളാം ആരാ ഇത്.?എന്റെ ഭര്‍ത്താവാണ് ഡോക്ടറെ സുന്ദരനല്ലേ ...പിന്നല്ലാതെ ...രോഹിണി അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു ..അതിയാന്‍ മൂന്ന് മാസം മുന്‍പ് മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ കിടന്നപോള്‍ എടുത്ത ഫോട്ടോയാ ..മരിച്ചിട്ടിപ്പോള്‍ മാസം രണ്ടായി ...എന്ന് വച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ ..അസുഖവുമായി വീട്ടിലിരുന്നാല്‍ മക്കളെ ആര് നോക്കും ..ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ചിരിച്ചു സന്തോഷം അഭിനയിച്ചു  നടക്കുന്നെന്നെയുള്ളൂ ,മനസ്സ് പിടയുവാ ...

ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് വാക്കുകള്‍ കിട്ടീല ..ഞാന്‍ അവരോടൊപ്പം കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു ...പിന്നില്‍ വീട്ടില്‍ കുഞ്ഞു പിറക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷ ആവേശ ആരവങ്ങള്‍..... മനസ്സിന്റെ മുറിവുകളും ശരീരത്തെ കാര്‍ന്നു തിന്നുന്ന രോഗങ്ങളും ജീവിതത്തെ പകുത്തെടുക്കുമ്പോള്‍ ഇവരുടെ വികാരങ്ങളെ ഒന്ന് മരവിപ്പിച്ചു  കൊടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ......ബാഗുമെടുത്തു സന്തോഷവും ദുഖവും വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വാര്‍ഡില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങി ,വികാരങ്ങളെ മരവിപ്പിക്കുന്ന മരുന്ന് തേടി .....

വെറുക്കപ്പെട്ടവര്‍..

രാത്രി ഒന്നര ..അത്യാഹിതവിഭാഗത്തിന്റെ മുന്നില്‍ പോലീസ് ജീപ്പ് വന്നു നിന്നു ..രണ്ടു പോലീസുകാര്‍ മദ്യപിച്ചു ലക്കുകെട്ട ഒരു മനുഷ്യനെ രണ്ടു കയ്യിലും പിടിച്ചു തൂക്കി കൊണ്ടുവന്നു എനിക്ക് പരിശോധിക്കാനായി സ്ടൂളില്‍ ഇരുത്തി..മദ്യപിച്ചതിന്റെ സര്‍ടിഫിക്കറ്റ് -നു വേണ്ടിയാണോ? അല്ല ഡോക്ടറെ ഇയാള്‍ മദ്യപിച്ചു ഓട്ടോ ഓടിച്ചു നമ്മുടെ ******** റോഡ്‌ ഇല്‍ കരിക്കുവില്കുന്നവരില്ലേ,അവരുടെ വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറി ..അവന്മാരാനെങ്കില്‍ വെട്ടുകത്തിയും ആയുധങ്ങളും ഒക്കെയായി ഇവനെ പൊതിരെ തല്ലി..ഞങ്ങള്‍ സമയത്തിന് എത്തിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കൊന്നു കളഞ്ഞേനെ..."ഓ പിന്നെ ..അവരെന്നെ അങ്ങ് *****ഉം ഞാന്‍ ആ ****** ഒക്കെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കും ...ഞാന്‍ ആരാന്നു അവര്‍ക്ക് അറിയില്ല ...നിങ്ങളെന്നെ വിട്ടലുടനെ ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് പണി കൊടുക്കും ...*** *** ...ഡാ മിണ്ടാതിരിക്കെടാ പോലീസുകാരന്‍ അയാളെ വിലക്കി....മുഖത്തും ശരീരത്തിലും രണ്ടു മൂന്ന് ചെറിയ വെട്ടുകളും അനേകം ചതവുകളും ഉണ്ട്...ഞാന്‍ മരുന്നെഴുതി തുടങ്ങി...എനിക്ക് ചികിത്സയൊന്നും വേണ്ട ഡോക്ടറെ ,,എന്നെ ഒന്ന് വിട്ടാല്‍ മതി..അവന്മാരെ എനിക്ക് ശെരിയാക്കണം... ഞങ്ങള്‍ ഇവനെ അകത്തു കൊണ്ട് കിടതട്ടെ ഡോക്ടര്‍?ശെരി..ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപോള്‍ സിസ്റ്റര്‍ ഓടിവന്നു ..മാടം,T T എടുത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ തറയില്‍ വീണു ബോധം ഇല്ലാത്തതു പോലെ കിടക്കുകയാണ്..ഞാന്‍ പോയി നോക്കിയപോള്‍ ശെരിയാണ് ...ബോധമില്ലാതതുപോലെ കണ്ണിറുക്കിയടച്ചു കിടക്കുകയാണ്...കുറച്ചുനേരം കിടക്കട്ടെ ഞാന്‍ പോലീസുകാരോട് പറഞ്ഞു...എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ ഡോക്ടര്‍?ഇല്ല വെറുതെ കിടക്കുകയാ...നിങ്ങള്‍ മാറിനിന്നാല്‍ എഴുന്നേറ്റു പോയ്കോളും..കേസ് ഇല്ലെങ്കില്‍ വീട്ടുകാരെ അറിയിച്ചു അവരെ ഏല്പിച്ചു നിങ്ങള്‍ പൊയ്കോളൂ -ഞാന്‍ പോലീസുകാരോട് പറഞ്ഞു...ഇന്ന് ഇവനെ വിടാന്‍ പറ്റില്ല ഡോക്ടറെ ,ആ കരിക്ക് വില്പനക്കാര്‍ ഇവനെകിട്ടിയാല്‍ കൊന്നുകളയും അമ്മാതിരി പണിയാ അവന്‍ കാണിച്ചത്...ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞു...ഞാന്‍ അയാളെ തട്ടി എഴുന്നേല്‍പിച്ചു ..പോലീസുകാര്‍ പോയി നിങ്ങള്‍ പോയ്കൊള്ളൂ.പതിയ കണ്ണുതുറന്നു,,,അയാള്‍ വരാന്ത ഇല്‍ എത്തിയപോള്‍ മാറി നില്‍കുന്ന പോലീസുകാരെ കണ്ടു ..വീണ്ടും ബോധം ഇല്ലാത്തതുപോലെ വീണു കിടപ്പായി വരാന്തയില്‍...ഒരു പോലീസുകാരന്‍ അയാളുടെ അടുത്ത് വന്നു "സൌഹൃദ സംഭാഷണം"തുടങ്ങി ..എടാ ഇവിടെ നീ ഈ തറയില്‍ കൊതുകുകടിയും കൊണ്ട് ഫാന്‍ ഉം ഇല്ലാതെ കിടക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ ? സ്റ്റേഷനില്‍ ആണെങ്കില്‍ നല്ല ടയില്സ് ഇട്ട തറ ,ഫാന്‍ ഉം ഉണ്ട് കൊതുകടിയും കൊള്ളണ്ട...ഉം അയാള്‍ മൂളി ...അതിരിക്കട്ടെ നിന്റെ വീട്ടില്‍ ആരൊക്കെയുണ്ട്? കണ്ണടച്ച് കിടന്നു ആണെങ്കിലും ഉത്തരങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന് വന്നു...ഉം രണ്ടു പിള്ളേര് മാത്രമേയുള്ളൂ സാറേ ..അതെന്താ നിന്റെ ഭാര്യ എവിടെപോയി ..അവള്‍ മരിച്ചുപോയി സാറേ ..അതെന്തുപറ്റി? അവള്‍ക്കു TB ആയിരുന്നു ഒരു മാസം മുന്‍പ് മരിച്ചുപോയി...നീ ആശുപത്രിയില്‍ ഒന്നും കൊണ്ടുപോയില്ലേ ?കൊണ്ടുപോയി..മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഇലും പുലയനാര്‍ കോട്ട യിലുമൊക്കെ കൊണ്ടുപോയി ചികിത്സിച്ചു ..ജീപ്പ് വന്നില്ലേ സാറേ നമുക്ക് പോകാന്‍? പോലീസുകാരന്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു ..ഞാന്‍ വരാന്തയില്‍ നിന്നും എന്റെ റൂമിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു നടന്നു,....സമയം രണ്ടര ....അയാള്‍ അവസാനം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും കടന്നുപോയി...അയാള്‍ വെറുതെ സഹതാപത്തിന് വേണ്ടി പറഞ്ഞതാവും...അല്ല ,,,അയാളെ ഞാന്‍ മുന്‍പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?അയാളുടെ ഭാര്യയെ ?രണ്ടു കുട്ടികളെയും ? ഉണ്ട്...കണ്ടിട്ടുണ്ട്...നാലോ അന്ജോ മാസം മുന്‍പാണ് ...ഒരു ദിവസം രാവിലെ അയാള്‍ ഒരു ഓട്ടോ ഓടിച്ചു അത്യഹിതവിഭാഗത്തിന് മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി പിന്നില്‍ നിന്നും രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ഇറങ്ങി..മുഷിഞ്ഞ തോര്‍ത്ത്‌ കൊണ്ട് വായ പൊത്തി,വളരെ ക്ഷീണിതയായ എല്ലും തോലും മാത്രമായ ഒരു സ്ത്രീയും ....ഒരു കെട്ട് പേപ്പര്‍ -ഉകള്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നിട്ട് അയാള്‍ ഓട്ടോ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ പോയി,..മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ഇലെയും ,പുലയനാര്‍ കോട്ടയില്‍ ഉള്ള ശ്വാസകോശ വിഭാഗത്തിന്റെയും ചികിത്സകളുടെ പേപ്പര്‍ -ഉകള്‍ ആണ്...രണ്ടു മാസമായുള്ള പനിയും ചുമയും ശ്വാസം മുട്ടലും അവസാനം രോഗം T B ആണെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചു രണ്ടു ദിവസമായി ചികിത്സ തുടങ്ങിയിട്ട് ...അപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ ഓടി കിതച്ചു വന്നു ...ഡോക്ടര്‍ ഇവളെ ഇവിടെ കിടത്തണം...ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡില്‍ ...കൂടെ നില്‍ക്കാന്‍ ആരുമില്ല ഈ രണ്ടു കുട്ടികള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ..അതുകൊണ്ട് ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡില്‍ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യണം...(ആരും ഇല്ലാത്തവരെ കിടത്തുന്ന വാര്‍ഡ്‌ ആണ് "ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡ്‌ )...ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡ്‌ ഇപ്പോള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല,,പുതുക്കി പണിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഇതുവരെ ആരെയും കിടത്തി തുടങ്ങിയിട്ടില്ല ....ഇന്നലത്തെ പത്രത്തില്‍ കണ്ടല്ലോ ഡോക്ടര്‍ ഇന്ന് ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡിന്റെ ഉത്ഘാടനമാനെന്നു ...പണി കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരുന്നതുകൊണ്ട് മന്ത്രി ധൃതി പിടിച്ച ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യുന്നു എന്നേയുള്ളു....നിങ്ങള്‍ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് സമയം എട്ടരയെ ആയിട്ടുള്ളൂ ..കുറച്ചു നേരം ഇരിക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ പോയി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് വരൂ ...പത്തു പതിനൊന്നു മണിയാകും ഉദ്ഘാടനം ..അതിനു ശേഷം പറ്റുമെങ്കില്‍ സുപ്രണ്ടിനോട് കൂടെ ആലോചിച്ചു വേണ്ടത് ചെയ്യാം ...പത്തര ആയപോള്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും വന്നു ....എന്തായി ഡോക്ടര്‍? ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ആരെയും കിടത്താന്‍ പാകത്തിന് ആ വാര്‍ഡിന്റെ പണി കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നാണ് അറിഞ്ഞത് ..നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ TB ക്ക് മരുന്ന് കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടു ദിവസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ ..ഇപ്പോഴും രോഗം പകരുന്ന അവസ്ഥയാണ്,..അപ്പോള്‍ ജനറല്‍ വാര്‍ഡില്‍ രോഗികള്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നിടത്ത് കിടത്താന്‍ പറ്റില്ല ..അവരുടെ കാര്യം കൂടെ നോക്കണ്ടേ ? നിങ്ങള്‍ കുറച്ചു നേരം കൂടെ ഇരിക്കൂ..ഉത്ഘാടന ചടങ്ങ് നടക്കുന്നല്ലെയുള്ളൂ ....ഉച്ചയായി ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞപോള്‍ ....സുപ്രണ്ടുമായി സംസാരിച്ചു ..കിടത്താന്‍ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയല്ല ഒന്‍പതാം വാര്‍ഡിനു ..പിന്നെ മന്ത്രി അവരുടെ വോട്ട് കൂട്ടാന്‍ വേണ്ടി ഓടി നടന്നു ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഇതും ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തു എന്നേയുള്ളു... അവരെ തിരിച്ചു മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ലേക്ക് തന്നെ ഒരു റെഫെറന്‍സ് ലെറ്റര്‍ ഉമായി വിടൂ....ഫോണ്‍ വച്ച ശേഷം ,അവര്‍ കാത്തിരുന്ന ബെഞ്ചില്‍ പോയി നോക്കി ...അവിടെ ആ മുഷിഞ്ഞ തോര്‍ത്ത്‌ മാത്രം .....

തളരാത്ത മകള്‍ ..തോല്‍ക്കാത്ത അമ്മ ..

അച്ഛാ അച്ഛാ ,ഈ അമ്മ ചുമ്മാ പറയുകയാ സുഖമാണെന്ന്...എനിക്കിവിടെ ഒരു സുഖവുമില്ല....അച്ഛന്‍ വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ബാലരമ കൊണ്ട് വരണേ സ്റ്റിക്കര്‍ ഫ്രീ ഉള്ളത്...ഞാന്‍ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കാം ..എട്ടു വയസ്സുകാരി അനന്യ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുകയാണ് ...എസ് എ റ്റി യിലെ കുട്ടികളുടെ ഐ സി യു ഇല്‍ രണ്ടാഴ്ചയോളമായി അനന്യ കിടക്കുന്നു...കൂടെ വന്നവരും ശേഷം വന്നവരുമൊക്കെ ഏറെക്കുറെ സുഖമായി വാര്‍ഡ്‌ ഇലേക്കും വീട്ടിലേക്കും ഒക്കെ പോയി...അനന്യ മൂത്രാശയത്തിലെ പഴുപ്പ് കിഡ്നിയിലേക്ക് ബാധിച്ചു കിടക്കുകയാണ്...രണ്ടു കയ്യിലും മരുന്ന് കയറ്റാനുള്ള സൂചി ..മൂത്രം പോകാനുള്ള ട്യൂബ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട് ...കിട്നിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനം കുറവായതിനാല്‍ തുടരെ പെരിടോനിയല്‍ ഡയാലിസിസ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു ...ഡയാലിസിസ് ചെയ്യുവാനായി ഒരു പത്തോ പതിനന്ജോ സെന്റിമീറ്റര്‍ നീളമുള്ള സ്റ്റീല്‍ ട്യൂബ് വയറില്‍ കുത്തി നിര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്...അത് ഇളകി പോകാതെ വയറു മുഴുവന്‍ പ്ലാസ്ടരും ...ഒന്ന് അനങ്ങിയാല്‍ഉണ്ടാവുന്ന വേദനയെ കുറിച്ച് പറയണ്ടല്ലോ ....ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഒരു പരാതിയോ ശാടട്യമോ കരച്ചിലോ ഇല്ലാതെ സന്തോഷമായി അമ്മയോടും ഫോണിലൂടെ അച്ഛനോടും ഇടയ്ക്ക് വന്നു കൂടെയിരിക്കുന്ന അമ്മൂമ്മയോടും അനന്യ കൊഞ്ചി കൊഞ്ചി വാതോരാതെ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു സന്തോഷമാണ്...പല കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് വരുന്നതിന്‍റെയും പോകുന്നതിന്റെയും മരുന്ന് കൊടുക്കുന്നതിന്റെയും കരച്ചിലും ആകെക്കൂടി ഒരു ബഹളമാണ് ഐ സി യു യില്‍..ഇതിന്റെ ഒക്കെ ഇടയില്‍ വ്യ്കുന്നെരമാകുമ്പോള്‍ അനന്യയുടെ അമ്മ അവള്‍ക്കു ബൈബിള്‍ വായിച്ചു കൊടുക്കും ..അനന്യ അതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഒരുപാട് സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കും ....എന്നിട്ട് കണ്ണടച്ച് കൈകൂപ്പി അവള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും അവള്‍ക്കു വേണ്ടിയും അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും ...അമ്മ പറയുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ ആശുപത്രിയിലെ മറ്റു കുട്ടികള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും അവള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും....കിട്നിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനം മെച്ചപ്പെട്ടു വരുന്നതിനിടയില്‍ അനന്യയുടെ സന്തോഷവും സംസാരവുമൊക്കെ കുറഞ്ഞു വന്നു....കുട്ടികളുടെ വൃക്കരോഗവിദഗ്ദ്ധനും ഞരമ്പ്‌ രോഗ വിദഗ്ദ്ധനും ഹൃദ്രോഗവിദഗ്ദ്ധനും എന്നുതുടങ്ങി എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരും നോക്കിയിട്ടും പരിസോടനകള്‍ പലതും ചെയ്തിട്ടും അനന്യയുടെ നില വഷളായി കൊണ്ടിരുന്നു ... കാരണം ഒന്നും കൂടാതെ കിഡ്നി യുടെ പ്രവര്‍ത്തനം പെട്ടെന്ന് വല്ലാതെ കുറഞ്ഞു....ഹെമോ ഡയാലിസിസ്ചെയ്തു തുടങ്ങി....അതുവരെ മനസ്സില്‍ ഒരിക്കല്‍പോലും തോന്നാത്ത ഒരു ഭയം മനസ്സില്‍ തോന്നി...അനന്യ കൈവിട്ടു പോകുമോ? അനന്യയുടെ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പക്ഷെ അപ്പോഴും പ്രത്യാശ ..ഡോക്ടര്‍മാരില്‍ ഉറച്ച വിശ്വാസം അതിലുപരി ദൈവത്തിലും .....അനന്യ ഇപ്പോള്‍ വിളിച്ചാല്‍ ഒന്ന് മൂളും എന്നല്ലാതെ ഉണരുന്നില്ല ...തലച്ചോറിന്റെ സ്കാന്‍ ചെയ്തു... തലച്ചോറിന്റെ പലഭാഗത്തും രക്തസ്രാവം ....ഒരു പക്ഷെ ഡയാലിസിസ് ചെയുമ്പോള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഹെപാരിന്‍ എന്ന മരുന്ന് ശരീരത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചത്‌ കൊണ്ടാവാം .....ശ്വാസതടസ്സം നേരിട്ടതിനെ തുടര്‍ന്നു അനന്യയെ വെന്റിലെട്ടര്‍ ഇലേക്ക് മാറ്റി ... അനന്യയുടെ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും പ്രത്യാശ ...അനന്യ മരിച്ചു ....അനന്യയുടെ അമ്മ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നു ....നിങ്ങളൊക്കെ വിചാരിച്ച്ട്ടും എന്റെ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലേ ..എന്റെ കുഞ്ഞിനെ തിരിച്ചു താ ,,,,നിങ്ങളൊക്കെ ഡോക്ടര്മാരല്ലേ...എന്തിനാ എന്റെ മകളെ മരിക്കാന്‍ അനുവദിച്ചത് ?മാറത്തടിച്ചു നിലവിളിച്ചു കരയുന്നു ....ഇങ്ങനെ കുറെ വികാരവിക്ഷോഭാപരമായ നിമിഷങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന ഞങ്ങളോട് ഏക മകളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ അമ്മ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു ...എന്റെ മകള്‍ക്ക് ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സ നിങ്ങള്‍ നല്‍കി ..നന്ദിയുണ്ട് ....ഞങ്ങള്‍ക്ക് ദൈവം തന്ന മകളെ ദൈവം തിരിച്ചെടുത്തു ..പോകട്ടെ ഡോക്ടര്‍...ഒരു എട്ടു വയസ്സുകാരിയെ ചിരിച്ചു സന്തോഷമായി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ രോഗത്തെ നേരിടുവാന്‍ വേദനയെ മറക്കാന്‍ മരണത്തോട് മല്ലടിക്കുവാന്‍ പഠിപ്പിച്ച മാതൃത്വം .....എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും തളരാത്ത മാതൃത്വം

ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാര്‍..

ആര്‍ സി സിയില്‍ രക്തം ദാനം ചെയ്യാന്‍ പോയപോള്‍ യാദൃശ്ചികമായി രക്തം സ്വീകരിക്കേണ്ട വ്യക്തിയുടെ മകന്‍ എന്നെ അച്ഛനെ കാണിക്കാനായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി... അച്ഛന് ബ്ലഡ്‌ കാന്‍സര്‍ ആണ് ...സംസരിക്കുന്നൊന്നുമില്ല....അച്ഛാ ,ഈ ഡോക്ടര്‍,അച്ഛന് ബ്ലഡ്‌ തരാന്‍ വന്നതാണ്... അദ്ദേഹം കണ്ണ് തുറന്നു എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി ....വീണ്ടും കണ്ണടച്ച് കിടന്നു....മകന്‍ ഡോക്ടര്‍ ആണ്...സര്‍ജറി ബിരുദാനന്തര ബിരുദം തിരുനെല്‍വേലി മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്നു ...എല്ലാവരും കൈ ഒഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ലീവ് എടുത്തു അച്ഛനെ ചികിത്സിക്കാന്‍ ആര്‍ സി സി യില്‍ വന്നതാണ് .....എന്റെ അത്രയും തന്നെ പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി വന്നു മൂത്രം നനഞ്ഞിരുന്ന അച്ഛന്റെ വസ്ത്രം മാറ്റി ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ചു ...നനഞ്ഞ വസ്ത്രം അലക്കിയിടുന്നു... മകളായിരിക്കും,ഞാന്‍ കരുതി...തിരുവനന്തപുരത്ത് ബന്ധുക്കളോ സുഹൃത്തുക്കളോ അധികം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ പലപ്പോഴും എനിക്കവരെ സഹായിക്കാന്‍ പോകേണ്ടി വന്നു..മൂന്നു പേരോടും മാനസികമായി ഒരു അടുപ്പം...ഒരു ദിവസം ആ പെണ്‍കുട്ടി എന്നോട് പറഞ്ഞു ഷെറിന്‍ വിചാരിക്കുന്നപോലെ ഞാന്‍ ഡോക്ടറുടെ പെങ്ങളല്ല..ഈ അച്ഛന്റെ മകളുമല്ല ....പിന്നെ? ആ കുട്ടി ചിരിച്ചു ...ഞാന്‍ സാറിന്റെ ഒരു സുഹൃത്താണ്....സാറ് പഠിക്കുന്ന കോളേജില്‍ മൈക്രോബയോളജി വിഭാഗത്തില്‍ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം ചെയുന്ന ഡോക്ടര്‍ ആണ്...പിന്നെ ഞാന്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല....കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പോകുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ആയിരിക്കും ..മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു...അല്ലാതെ ആരെങ്കിലും ഇത്രയും സീരിയസ് ആയ പഠനത്തിനിടയില്‍ വെറുമൊരു സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി ലീവ് എടുത്തു വീട്ടില്‍ നിന്ന് മാറി ഇങ്ങനെ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ വന്നു മലവും മൂത്രവും ഒക്കെ കഴുകി ഇരിക്കുമോ....എന്റെ മനസ്സ് വായ്ച്ചത് പോലെ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു,...ഷെറിന്‍ കരുതുന്നത് പോലെ ഞങ്ങള്‍ വിവാഹിതരാകാന്‍ പോകുന്നവരല്ല,...ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ മുന്‍പ് വലിയ പരിചയവുമില്ല ...സാറിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്ത്‌ എന്റെ റൂം മേറ്റ്‌ ആണ് ....സാറിന്റെ അച്ഛന് സുഖമില്ല എന്നും ,നോക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ വേറെ ആരും ഇല്ല എന്നും അവള്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....അവള്‍ ആണ് ഇവിടെ വരാന്‍ ഒരുങ്ങിയിരുന്നത് പക്ഷെ അവള്‍ക്കു ലീവ് കിട്ടിയില്ല...അപ്പോള്‍ പകരം ഞാന്‍ വരാമോ എന്ന് അവള്‍ ചോദിച്ചു..ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു....ഇടയ്ക്ക് രണ്ടു ദിവസം അവള്‍ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു...ഷെറിന്‍ കണ്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.....അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ സമ്മതിച്ചോ ഇങ്ങനെ വലിയ പരിചയമൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരാളെ ശുശ്രുഷിക്ക്കാന്‍ പഠനം ഒക്കെ മാറ്റി വച്ച് രണ്ടു മൂന്നാഴ്ച അവധിയും എടുത്തു ഇങ്ങനെ വന്നു നില്‍ക്കാന്‍ ?ഒരു പക്ഷെ ഇത്രയും ലീവ് കാരണം ഒരു സെമെസ്റെര്‍ പരീക്ഷ തന്നെ എഴുതാന്‍ പറ്റാതെ വരില്ലേ? ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഒരു ആവശ്യം വരുമ്പോഴല്ലേ സഹായിക്കേണ്ടത്...പിന്നെ അമ്മ ഡോക്ടര്‍ ആണ്...അമ്മ പറഞ്ഞത്,ഇത് നല്ല കാര്യം തന്നെയാണ്..ലീവ് എടുത്തു അദ്ദേഹത്തെ നോക്കിയിട്ട് വന്നാല്‍ മതി എന്നാണു... മാത്രമല്ല,സാറിന്റെ അച്ഛന് തുടക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതില്‍ എതിര്പുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ഒരു മകളെ പോലെ എന്നോട് അട്ജസ്റ്റെട് ആണ്...എന്റെ അച്ഛനാണെങ്കില്‍ ചെറുപ്പതിലെ മരിച്ചുപോയി..എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനെ ശുശ്രൂഷിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടി എന്നെ ഞാന്‍ കരുതുന്നുള്ളൂ......ആ കുട്ടിയുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാനങ്ങു ചെറുതായി ചെറുതായി ഇല്ലാതായി പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി എനിക്ക് .....ആ കുട്ടിയോടെ ഒരു പാട് സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ആരാധനയും....ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി...ഒരു ദിവസം രാവിലെ അദ്ദേഹം മരിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് ഫോണ്‍ വന്നു .....എന്നെ ഒരു പാട് പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ച ആ കുട്ടി ആംബുലന്‍സില്‍ അച്ഛന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്നു ,കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി.... മനസ്സില്‍ എന്തോ ഒരു വേദനയോടെ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു അവര്‍ പോയി മറയുന്നത്... ...

വഴി തേടുന്ന മനസ്സുകള്‍ ..

ഡോക്ടര്‍ കല്യാണം കഴിച്ചതാണോ? ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ...ജനല്‍ കമ്പിയില്‍ തൂങ്ങിയിരുന്നു കൊണ്ട് വിജയന്‍ ആചാരിയാണ് ചോദിക്കുന്നത്....ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു....കണ്ടില്ലേ കണ്ടില്ലേ ഡോക്ടറിനു നാണം വരുന്നു ....ഡോക്ടറ് ക്രിസ്ത്യാനി ആണോ ? അതേ....ഡോക്ടറിന് കാര്‍ ഉണ്ടോ ?ഉം .....അകലെ അകലേ നീലാകാശം ....എന്റെ ശബ്ദം എങ്ങനെയുണ്ട് ഡോക്ടറെ ?കൊള്ളാം നന്നായിട്ടുണ്ട്....അതല്ല, ദിക്കുകള്‍ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുമോ? ഉവ്വല്ലോ ..ശരിക്കും? അതേ ശരിക്കും ....കുറച്ചു കൂടി ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ട് പാടി അദ്ദേഹം വാര്‍ഡ്‌ ഇനുള്ളില്ലൂടെ നടന്നു...പോടാ ഭ്രാന്താ ഒച്ചവയ്ക്കാതെ...ആരുടെയോ ശകാരം ...വിജയന്‍ ആചാരിയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ആരും വന്നില്ലേ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ ,സിസ്റ്റര്‍? രണ്ടു ആണ്‍ മക്കളാണ് ഉള്ളത് ..അവര്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുടുംബമായി സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു ...അവര്‍ക്ക് അച്ഛനെ വേണ്ട .... ഇദ്ദേഹത്തെ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തപ്പോള്‍ വന്നതാണ് ..പിന്നീട് ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല...കത്തുകള്‍ക്ക് മറുപടിയും ഇല്ല .....ഇവരുടെയൊക്കെ കാര്യം ഇങ്ങനെയാ ഡോക്ടറെ ....റൌണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങി....പിന്നാലെ ആരോ ഓടി വരുന്നു...ഡോക്ടര്‍ ഡോക്ടര്‍...വിജയന്‍ ആചാരിയാണ്‌ ...ഞാന്‍ ഡോക്ടറോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ? ചോദിച്ചോളൂ ....ഞാന്‍ ...ഞാന്‍ ...ഡോക്ടറെ..കല്യാണം കഴിക്കട്ടെ??അതെന്താ ഇപ്പോള്‍ അങ്ങനെ തോന്നാന്‍?ഡോക്ടറിനു എന്നെ ഇഷ്ടമല്ല അല്ലേ?സാരമില്ല,എന്നാല്‍ ഡോക്ടര്‍ എന്നെ ഈ ആശുപത്രിയുടെ മതില്‍ കെട്ടിന് വെളിയില്‍ എത്തിക്കാമോ? ഡോക്ടറുടെ കാറില്‍ ആകുമ്പോള്‍ ആരും അറിയില്ല .....വെളിയില്‍ എത്തിയിട്ടെന്തിനാ? എനിക്ക് വീട്ടില്‍ പോകാനാ...മക്കള്‍ വരട്ടെ,എന്നിട്ട് പോയാല്‍ പോരെ?അവരൊന്നും വരില്ല ഡോക്ടര്‍....ഞാന്‍ തനിയെ പൊയ്കോളാം..പോകാന്‍ കയ്യില്‍ കാശുണ്ടോ? ഇല്ല ..എങ്ങിനെ പോകും പിന്നെ? നടന്നു പോകും ...വീടെവിടെയാ? ആലപ്പുഴയില്‍ ..അത് ശരി ഇവിടെ വന്നു നില്‍ക്കുവാന്നല്ലേ ? ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ വാര്‍ഡില്‍ നിന്ന് പുറതെക്കിരങ്ങിയത്? രണ്ടു അറ്റെന്‍ടെര്‍മാര്‍ അദ്ദേഹത്തെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് തിരികെ നടന്നു.....ഡോക്ടര്‍...ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം മറക്കല്ലേ... ഇവരോടൊന്നും പറയണ്ട ...അകലെ അകലെ നീലാകാശം......മിണ്ടാതെ നടക്കെടാ ...